• Home
• De missie
• Blog's
• Foto en video
• In de media
• Veiling
• Externe links
• Gastenboek
• Contact
• Wij bedanken

• Walter
• John
• Marijn
• Marloes
• Heleen
• Carin

Salt Lake City, Utah, USA!

Zaterdag zijn Carin, Heleen en ik (weer) naar het vliegveld gegaan om Canadees geld op te halen van mensen die weer naar Nederland vlogen. We hadden besloten om niet met borden en 'de collectebus' daar te gaan staan, maar dat we gewoon de mensen zouden aanspreken. Dit was in het begin nog even zoeken, want hoe ga je iemand zomaar aanspreken. Maar na enige tijd werden we hier steeds handiger in. We maakten met bijna alle mensen een praatje, over wat ze gedaan hebben, hoe lang ze hier geweest zijn, wat ze ervan vonden en uiteindelijk kwam de (brutale) vraag: Heeft u nog Canadees geld wat u aan de stichting wil doneren? En iedereen was enthousiast, we vertelde kort wat we hier deden en gaven de mensen een kaartje en de meeste zeiden: 'ik heb een hekel aan die kleine muntjes, dus ik ben blij dat julie er staan'. Kijk dat is nou weer een voorbeeld van een win-win situatie!
Die avond zijn we door Patrick uitgenodigd om in het kader van de laatste avond uit eten te gaan bij een chinees restaurant. Dat was erg gezellig en heerlijk eten! Daarna zijn we snel naar het Holland Heineken House gegaan en hebben daar de huldiging van de ploegenachtervolging van de mannen gezien. Er waren zoveel mensen, ook heel veel sporters, dit omdat het de laatste dag was en iedereen nog een biertje wilde drinken aan het einde van de spelen (het was ook de laatste avond van het Heineken House). Ook Sven Kramer stond lekker bier te drinken tussen de menigte. Het was een fantastische avond en super gezellig.

Zondag zijn John en ik Downtown gegaan om de sfeer te proeven in de stad met de finale IJshockey: USA - Canada. De Canadezen worden helemaal wild als het om IJshockey gaat. Onvoorstelbaar fanatiek. Het was een super spannende wedstrijd en als Canada scoorde, dan werd dit ook uitbundig gevierd. We zaten in een soort Japans cafe en om de een of andere reden had je al snel een band met iedereen om je heen, iedereen was enthousiast en vrolijk. En toen Canada uiteindelijk won, was het daadwerkelijk een chaos in de stad. Overal toeterende auto's, heel veel mensen met vlaggen, borden, toeters, bellen, etc, etc. Er waren zoveel mensen dat je niet van de ene naar de andere straat kon lopen, echt super druk.
Die avond hebben we het appartement opgeruimd en de tassen ingepakt, want maandag ochtend zouden we vertrekken.

Maandag heb ik om 5 uur opgestaan en zijn John en ik naar het vliegveld afgereisd om de huurauto op de halen. Het werd een Hyundai Accent en wel licht blauw, het kan bijna niet erger :P
Daarna zijn we terug naar het appartement gereden en heb ik de dames (Carin en Heleen) naar hun nieuwe appartement gebracht, Downtown Vancouver. Daarna terug naar het appartement en konden John en ik aan onze reis beginnen. We vertrokken rond 8.30 uur uit Richmond en we zouden 15 uur moeten rijden. Maar om de 2-3 uur stop je wel een keer, om te tanken, te wisselenen of even naar het toilet te gaan, dus het zou meer worden dan 15 uur. In het begin hield ik me nog wel aan de snelheid, omdat de boetes heel hoog zijn en ze best streng zijn. Maar toen we nog 1000 km moesten rijden na 6 uur, begon de tijd een beetje te dringen. Toen bleek de klok ook nog eens een uur vooruit te gaan, vanwege een tijdzone. We moesten dus echt een beetje opschieten, anders zouden we midden in de nacht aankomen bij de kennissen van John.
Het gevolg was dat we hele stukken 160 km/uur hebben gereden en soms zelfs 200 km/uur, terwijl 120 of zelfs 104 km/uur toegestaan was. En als we dan een politieauto zagen, dan gingen we hard op de rem en daarna weer klankgas. Gelukkig zijn we niet aangehouden en is alles goed afgelopen. Uiteindelijk zijn we om half 1 (Salt Lake City tijd) aangekomen, dus precies 15 uur, inclusief de stops.

Tijdens de rit kwamen er nog wat Quote naar voren:
- Nu begrijp ik waarom al die Amerikanen zo dik zijn, ze verkopen hier alleen maar chips (tankstation). Ach, toch nog een appel gevonden.
- Ik heb het teken 'eco' nog niet gezien (toen we met 180 km/uur over de Amerikaanse snelweg scheurde). Eco gaat branden als de auto zuinig rijdt.
- Geen paniek, wel blijven opletten!

Nu is het tijd om te gaan slapen, het is nu al na 1 uur. Morgen zal ik Bloggen wat we vandaag allemaal gedaan hebben. We gaan morgen waarschijnlijk met iemand vliegen die zijn eigen (klein) vliegtuig heeft, dat wordt gaaf! Hopen dat het weer een beetje meezit...